Met effect richten

De situatie wordt gevoeliger wanneer men bal nr. 1 buiten het midden aanspeelt (met zij-effect links of rechts).

Stel dat men bal 1 fijn rechts aanspeelt en ook bal 2 fijn rechts wil raken:
  • Het basisprincipe verandert niet.
  • De richting van de keue wordt nog steeds bepaald door de lijn tussen de twee raakpunten.
  • In dit geval ligt de keue-as echter evenwijdig (parallel) aan de denkbeeldige centrumlijn, op een afstand die overeenkomt met het gewenste effect (fijn in plaats van vol).

Wanneer de keu horizontaal wordt gehouden, bepaalt de as van de keue altijd de richting van de bal, zelfs als er niet in het midden wordt aangespeeld.

Hoog en laag aanspelen (Trek- en doorschietstoten)

Vanwege de bolvorm van de ballen bevindt het fysieke botsingspunt tussen twee ballen zich altijd op de helft van hun hoogte (op de evenaar van de bal). Het aanspeelpunt op de speelbal (bal nr. 1) kan echter variëren doordat de speler zijn keue hoger of lager houdt.

Om dit te analyseren bekijken we een verticale doorsnede van bal nr. 1:
  • TT’: Het biljartlaken.
  • B: Het rustpunt van de bal op het laken.
  • BH: De verticale lijn door het midden C van de bal.
  • Schaalverdeling: De bovenste helft (HC) en onderste helft (CB) worden elk in vier gelijke delen onderverdeeld.

Aanduidingen zoals kwart onder of helft boven betekenen dat de pomerans exact dat punt op de verticale lijn HB moet raken. Termen zoals boven-rechts of onder-links verwijzen naar specifieke kwadranten op het baloppervlak.

Plaatsing van de keue bij hoog/laag spelen: Bij een hoge of lage stoot kan de keue niet in het verlengde liggen van de lijn naar het raakpunt op bal 2. Het raakpunt op bal 2 bevindt zich immers altijd op halfhoogte.

  • Bij een hoge stoot zou een directe lijn schuin naar beneden wijzen.
  • Bij een lage stoot zou de achterkant van de keue door het laken moeten steken.

Daarom geldt de regel: bij hoog of laag spelen moet de as van de keue zich in hetzelfde verticale vlak bevinden als de richtlijn.