Houding van de speler

De beste houding is vanzelfsprekend die waarin de speler de meeste stabiliteit combineert met de grootste bewegingsvrijheid voor het bovenlichaam en de armen. Wij raden daarom aan om de linkervoet naar voren te plaatsen, de rechtervoet naar achteren en het lichaam licht schuin te draaien.

Men dient zich links van het verlengde van de rechte lijn tussen bal 1 en bal 2 op te stellen. Dit verlengde vormt namelijk precies de lijn van de keu, die hierbij soms langs de kleding zal strijken. Vermijd stijfheid en alles wat ongemak veroorzaakt zoveel mogelijk.

De linkerhand wordt op het laken geplaatst, op een afstand van tien tot vijfentwintig centimeter van bal 1, op de wijze die hieronder wordt uitgelegd. Hoe dichter de hand bij de bal staat, hoe zekerder de stoot zal zijn. Hoe verder de hand er vanaf staat, hoe meer kracht en vaart er aan de stoot kan worden meegegeven.

Bij het biljarten geldt dit axioma:

Wat men wint aan kracht, verliest men aan nauwkeurigheid, en omgekeerd.

De pomerans mag niet meer dan twee of drie centimeter voorbij de linkerhand uitsteken. Zodra de speler in positie staat, moet hij met de grootste zorg richten of mikken; indien nodig brengt hij het hoofd iets naar achteren of buigt hij zich licht voorover. We gaan er hierbij van uit dat het oog van de speler zich steeds aan het uiteinde van het stootbout bevindt en langs de keu richt, zoals bij een geweer.

Door ervaring krijgen vrijwel alle liefhebbers voldoende nauwkeurigheid in het biljarten, althans wat betreft de stootvoering. Vervolgens maakt de speler twee of drie proefstoten, waarbij hij de keu telkens inhoudt voordat deze de bal raakt. De definitieve stoot wordt pas ingezet wanneer de speler er zo zeker mogelijk van is.

Beginners maken vaak fouten en slaan niet zeldzaam een ketsstoot (fausse queue). Ze kijken uitsluitend naar bal 2 en verstoren daardoor, zonder dat ze het doorhebben, hun stoot. Zolang ze nog niet zeker zijn van een rechte stootvoering, moeten zij vooral naar hun eigen bal (bal 1) blijven kijken; anders zullen zij hun fouten nooit inzien.

Het staat echter vast dat geoefende spelers, nadat ze gericht hebben en hun stoot hebben voorbereid, letterlijk met de ogen dicht kunnen spelen. Er zijn er zelfs die voor hun plezier hun hoofd afwenden, de keu uit de linkerhand tillen, er een paar keer mee op het laken tikken, hem terugleggen en de carambole maken zonder vanaf het richten nog gekeken te hebben.