HOUDING VAN DE SPELERVERSCHILLENDE HOUDINGEN VAN DE KEU EN MANIEREN OM DEZE VAST TE HOUDEN
De houding waarin de speler de meeste stabiliteit heeft, samen met de meeste bewegingsvrijheid voor het bovenlichaam en de armen, is vanzelfsprekend de beste. Wij raden daarom aan om de linkervoet naar voren te plaatsen, de rechter naar achteren en het lichaam schuin/gedraaid te houden.
Men moet zich links van het verlengde van de rechte lijn tussen bal 1 en 2 opstellen, want dit verlengde is precies de keu van de speler, die soms langs diens kleding zal strijken. Vermijd zoveel mogelijk stijfheid en alles wat ongemak veroorzaakt. De linkerhand moet op het laken worden geplaatst op een afstand van tien tot vijfentwintig centimeter van bal 1, op de manier die hieronder zal worden uitgelegd.
Hoe dichtbij de hand bij de bal is, hoe zekerder de stoot zal zijn. — Hoe verder de hand er vanaf staat, hoe meer het mogelijk is om de stoot met kracht en vaart te geven. In het biljart zou men dit axioma kunnen formuleren: Wat men wint aan kracht, verliest men aan nauwkeurigheid, en omgekeerd.
Pomerans mag de linkerhand niet meer dan twee of drie centimeter uitsteken. Zodra de speler zo opgesteld staat, moet hij met de grootste zorg richten of mikken; indien nodig het hoofd iets naar achteren brengen en zich zelfs lichtjes overover buigen als dat nodig is. We gaan ervan uit dat het oog van de speler zich steeds aan het uiteinde van de achterkant (het uiteinde van de keu) bevindt en richt met de keu, zoals men dat doet met een geweer.
De praktijk geeft bij het biljarten overigens aan vrijwel alle liefhebbers voldoende nauwkeurigheid, althans wat betreft de stoot. Wanneer dit is gebeurd, moet hij twee of drie proefstoten proberen, waarbij hij ervoor zorgt de keu te stoppen voordat deze de bal heeft geraakt, en zijn definitieve stoot pas in te zetten wanneer hij er zo zeker mogelijk van is.
Beginners vergissen zich vaak en maken zelfs een ketsstoot (fausse queue). Ze kijken alleen naar bal 2 en verstoren zo, zonder dat ze het doorhebben, hun stoot. Zij moeten, totdat ze zeker zijn van de zuiverheid van hun stoot, vooral naar hun eigen bal 1 kijken; anders zullen zij nooit inzien welke fout zij maken. Het is desondanks zeker dat alle echte liefhebbers, nadat zij gericht en hun stoot geprobeerd hebben, letterlijk met de ogen dicht kunnen spelen.
Ik ken er die het leuk vinden hun hoofd af te wenden, de keu uit de linkerhand te halen, deze meerdere keren op het laken te tikken, hem weer terug te leggen en een carambole maken zonder nog te hebben gekeken sinds het richten. Het richten is de eerste handeling van de actieve speler; men zou kunnen zeggen dat het de belangrijkste is, want van de zuiverheid ervan hangen alle andere handelingen af. De richting van de as van de keu bepaalt de looplijn of baan van de bal.
Het is de rechterhand die de taak heeft deze in beweging te brengen. Hiervoor pakt zij de keu vast zonder erin te knijpen, lichtjes, op ongeveer een kwart van de lengte vanaf het dikke uiteinde. Men kiest de plek zo dat men de keu gemakkelijk kan hanteren, zelfs door een eenvoudige beweging van de pols. De hand hangt vrijwel verticaal, de handpalm bevindt zich boven de keu en de vingers zijn er onderaan omheen gekromd.
De taak van de linkerhand is het sturen van het instrument. We gaan de positie ervan bepalen: Leg de hand eerst plat op het laken, breng vervolgens de vingertoppen dichterbij terwijl u de vingers stijf houdt, en buig alleen het eerste gewricht. — Op deze manier vormen de vingers een vrijwel rechte hoek met de handpalm, die als enige samen met de vingertoppen op het laken zal rusten.
Til tegelijkertijd de duim zo ver mogelijk op door hem te spreiden. In de uitsparing die door dit spreiden ontstaat, legt men de keu neer.
Men kan de keu ook omsluiten (boucler): dat wil zeggen dat terwijl de hand op het laken gebogen is, brengt men de duim omlaag en tilt men de wijsvinger op, terwijl men deze gebogen houdt in de vorm van een ring. Door de zo ontstane opening laat men de keu lopen, die, aan de onderkant ondersteund door de duim, aan alle kanten omsloten is.
Hier is een overzicht waarin we de belangrijkste posities van de keu hebben aangegeven. Deze indeling is niet absoluut, maar stelt ons in staat om bepaalde opmerkingen en waarnemingen te formuleren die anders moeilijk overzichtelijk te groeperen zijn.
Laat T de biljarttafel zijn, B de te spelen bal waarvan het middelpunt O is.
A de assen van de verschillende posities die door de keu Q worden ingenomen.
K de raakpunten (stootpunten), zijn de punten waar de as de bal B zal raken, waarbij de richting die aan de keu wordt gegeven gericht is op het middelpunt O.
Men zal de bal B raken op het punt dat centraal lijkt voor de speler, van wie het oog geacht wordt zich bij de achterkant van de keu te bevinden. (Zie in de woordenlijst het woord MIDDELPUNT.)
Wanneer de keu beweegt van Q naar Q, in de richting van de pijl, levert deze de maximale stuwwacht wanneer hij zich in horizontale positie bevindt, dat wil zeggen evenwijdig aan de biljarttafel. (Positie 1.)

Naarmate hij omhoog gaat en posities 2 en 3 inneemt, wordt de voorwaartse beweging die hij overbrengt op de bal zwakker; deze is volledig nul in positie 4, waarin hij exact verticaal staat. Dat is overigens ook begrijpelijk, aangezien, als we ervan uitgaan dat de bal exact wordt geraakt in het midden, de tafel elke impuls zal tegenwerken en weerstand zal bieden aan de druk die door de keu wordt uitgeoefend.
Uit dit principe volgt dat bij stoten die de maximale voorwaartse beweging vereisen die de speler kan voortbrengen, de keu horizontaal moet zijn; verticaal voor het maximale effect.
Telkens wanneer de bal op een andere manier dan horizontaal wordt gestoten, en het punt dat door de pomerans wordt geraakt zich niet exact in het midden bevindt ten opzichte van de richting van de keu, zal de bal een bocht beschrijven die sterker wordt naarmate de keu de verticale stand benadert.
De stootpunten K zijn het middelpunt of, om precies te zijn, bevinden zich op de lijn van het middelpunt van de projectiecirkel van de bal. Kort en eenvoudiger gezegd: het middelpunt van de cirkel dat wordt waargenomen door het oog dat zich bij het uiteinde van de keu bevindt, is achtereenvolgens K. Welnu, als deze stootpunten naar rechts of links van het middelpunt zouden worden verplaatst, zou de bal een bocht naar rechts of naar links beschrijven. Overigens zullen we op de meeste van deze principes met meer details terugkomen.
We zullen proberen deze regel op een duidelijkere manier te formuleren. Helaas is dit lastig zonder in zuivere wiskundige theorieën te vervallen. Met de positie van de keu varieert die van de handen aanzienlijk. Maar zolang de schuinte minder dan ongeveer 45 graden bedraagt, hoeft men slechts te handelen zoals we hebben aangegeven: met de handpalm naar boven en de nagels naar de grond gericht. Wanneer de schuinte groter is, dat wil zeggen wanneer de as een grotere hoek vormt met de tafel T, en zich zodoende in positie 2, 3 of 4 bevindt, moeten er andere methoden worden toegepast.
We zullen deze uitleggen wanneer we de Massé en de Piqué behandelen. Laten we nu alvast zeggen dat de keu bij de Massé in principe verticaler staat dan bij de Piqué, maar dat dit absoluut geen regel is; en bovenal niet de echte manier om de twee stoten van elkaar te onderscheiden. In het algemeen zal de Piqué een positie innemen tussen de richtingen 2 en 3, en de Massé tussen 3 en de volmaakte verticale stand.