Voor de heer Daly was kijken gelijk aan bestuderen, vergelijken, analyseren, in zich opnemen en van waarde maken voor andere leerlingen.
Maurice Daly werd geboren in New York City op 25 april 1849. De neef van zijn moeder, Dudley Kavanagh, de eerste Amerikaanse professionele kampioen, had verschillende biljartzalen in de stad, en zo kwam het dat hij op dertienjarige leeftijd zijn biljartcarrière begon. Maar hoewel hij zo vroeg de school verliet, hield de jonge Daly nooit op met leerling te zijn. Hij heeft uitgebreid gereisd in Europa en elders, heeft veel gelezen, en tijdens zijn reizen naar het buitenland met andere spelers heeft zijn kennis van het Frans vaak het hele gezelschap van dienst geweest.

Vroeg biljarten en spelers.—Omdat hij in de latere jaren zestig zelf in het openbaar begon te spelen, heeft hij de kans gehad om het spel van alle experts in die vormende periode van de sport te bestuderen. In die dagen werd biljart over het algemeen gespeeld op de grote meubels van 6 bij 12 of 5½ bij 11 voet met gaten (pockets), en met vier ballen. Pas in de jaren zeventig werd het zuivere carambolespel, op een tafel van 5 bij 10 voet, de standaard en werd het aantal ballen teruggebracht tot drie. In die tijd waren de “bandserie” (rail nurse), de “kaderserie” (balk line nurse), enz., nog onbekend. Stootstoten (masséstoten) waren pas net hun intrede aan het doen. Ze kwamen uit Frankrijk, en de herinnering van de heer Daly is dat heer Bergér deze hier voor het eerst als standaardstoot liet zien.
Michael Phelan, soms “de vader van het biljarten” genoemd, een uitstekende speler die floreerde in de jaren veertig, vijftig en zestig, en die het beginkapitaal voor zijn carrière als biljarttafelfabrikant verkreeg door in 1859 een wedstrijd van $15.000 te winnen van John Seereiter, schreef een boek over biljarten dat tot op de dag van vandaag curieus en interessant is. Over de masséstoot zei hij: “Niemand behalve een expert zal deze stoot proberen. De keu wordt zeer rechtop gehouden, en men moet opletten dat de pomerans het laken niet raakt, anders ontstaat er een scheur.” Het is nog steeds goed advies.
Opkomst van het drieballenspel.—Het carambolespel met drie ballen werd pas in de jaren zeventig de standaard, maar werd in de latere jaren zestig al in zekere mate gespeeld door de experts, al was dat nog steeds op de pockettafel van 6 bij 12 voet. Wat zien die er nu enorm uit voor ons!
Positiespel, zoals wij dat kennen, was zelfs bij de besten van hen nog onbekend.
Het is inderdaad opmerkelijk om de scores in klassewedstrijden te bekijken. In 1863, slechts twee maanden nadat Dudley Kavanagh kampioen was geworden, speelde hij een wedstrijd tegen Isidore Gayraud om $ 100 per persoon en versloeg hem met 150 tegen 141, met een gemiddelde van 1,49/100 en een hoogste serie van 11. Grappig, nietwaar? De heer Daly was de teller (arbiter) bij die wedstrijd. In 1868 won A. P. Rudolphé in een wedstrijd tegen John Deery (beiden later kampioen) met 150 tegen 100, met een gemiddelde van 5 en een hoogste serie van 30. En dat was op dat moment absoluut toptenniveau in het biljarten. En men moet niet vergeten dat het meervoudige puntensysteem van kracht was: caramboles telden voor twee of meer punten, afhankelijk van de geraakte ballen, en het potten van de ballen telde eveneens in meervouden.
Eerste Kampioenschapstoernooi.—Het eerste toernooi in Amerika in het drieballenspel om het wereldkampioenschap werd gehouden in New York in 1873, en Maurice Daly eindigde op een gedeelde eerste plaats met Albert Garniér en Cyrille Dion, de Canadees. Garniér, de Fransman, won de beslissingswedstrijd. De kennis van het spel was zo ver gevorderd dat de winnaar in dit toernooi een serie van 113 maakte en één speler een gemiddelde behaalde van 17,11/17. Het was in dit jaar dat George Slosson en Jacob Schaefer de eerste speelden van hun bijna ontelbare wedstrijden. Slosson won met een gemiddelde van 5,5/11, maar Schaefer maakte de hoogste serie van 45. Geen kaderlijnen destijds, vergeet dat niet.
Ik noem deze records louter om de specifieke fase in de ontwikkeling van het systematische positiespel te tonen die het biljarten van die tijd kenmerkte. De jonge Daly was erbij om het te zien en om de verschillende positiewijzen op te merken naarmate ze zich ontwikkelden, en om het spel te zien groeien. Aangezien hij in latere jaren steeg naar een capaciteit met gemiddelden tot wel 50, en series in de honderden bij het 18-inch kader-spel (hij behaalde pas geleden nog een gemiddelde van 40 bij 18.1 tegen de schrijver, over 400 punten), laat dat de lange weg zien die hij heeft moeten afleggen.
Een deel van deze toename in tempo is ongetwijfeld te danken aan de verbetering van tafels, materiaal, banden, laken en krijt. Keuen waren in die tijd over het algemeen lang en licht; tegenwoordig zijn ze korter, steviger en veel zwaarder. En ten slotte, niet in de laatste plaats, is er de verbetering van de verlichting boven de tafel.
De spelers van vroeger zullen je vertellen dat qua vaardigheid bij het maken van een enkele stoot de vroege spelers niet onderdeden voor wie dan ook vandaag de dag. Jacob Schaefer kon in de jaren zeventig voor een enkele stoot vrijwel alles wat hij in de jaren negentig kon. Maar waar het hem aan ontbrak, was de kennis over hoe hij “de ivoren schapen moest hoeden” (de ballen bij elkaar houden). Het ontbrak hem aan kennis, niet aan vaardigheid.
Menig speler vandaag de dag weet meer over biljarten dan hij kan uitvoeren. In feite kent vrijwel elke goede amateur de theorie van de “band-” en “kader-“series. Slechts weinigen kunnen ze echt zeer winstgevend maken. Vrijwel elke professional kent de theorie van het “anker”. Alleen Ives en Schaefer bezaten ooit de wonderbaarlijke beheersing van zenuwen en spieren om er grote series mee te maken.
Laten we kijken naar een lijst met de namen van de meesters die het spel hebben ontwikkeld, en van wie Daly al hun methoden van nabij kende en bestudeerde. Ik noem alleen houders van kampioenschappen, met de datum waarop zij die eer voor het eerst behaalden. Ik breng de lijst slechts tot de tijd van Frank Ives, om de reden dat met uitzondering van George Suttons verbeteringen in de kaderserie, latere spelers geen enkele ontdekking van belang hebben ontwikkeld wat betreft spelsysteem.
Beginnend in de latere jaren zestig met Michael Phelan, heeft hij het biljartspel van de volgende kampioenen bestudeerd: Dudley Kavanagh (9 juni 1863 tot 16 mei 1865), Louis Fox (1865), John Deery (1865 en 1866), Joseph Dion (1866 en 1867), John McDevitt (1867), A. P. Rudolphé (1870), Frank Parker (1871), Cyrille Dion (1871-1873), Albert Garniér (1873), Maurice Vignaux (1875), William Sexton (1877), Jacob Schaefer (1879), George F. Slosson (1880), Frank C. Ives (1892).
Ieder van hen had zijn eigen kwaliteiten en eigenaardigheden, en ieder heeft bijgedragen aan de schat aan biljartkennis die heeft geleid tot het spel zoals dat nu is. Aan Daly’s biljart”academie” omvatte de faculteit elke beroemde professor van de afgelopen veertig jaar.