Aanwijzingen voor beginners, deel 2

Een goede stand (“stance”) aannemen.—En laat me nu een zekere manier aanwijzen om een goede stand (houding) aan te nemen — om maar eens een zeer sprekende golfterm te gebruiken — voor elke gewone stoot, of het nu een trekstoot, doorschietstoot, “spreidstoot” (groothoekcarambole) of “dode bal” is.

Doe dit nu langzaam, stap voor stap, en herhaal het steeds opnieuw. Het lijkt in het begin misschien gekunsteld, maar net als de gekunsteld aangeleerde strijktechniek van de violist of de moeizaam geoefende “swing” van de golfer, wordt het een tweede natuur. Na verloop van tijd doe je het direct en volkomen onbewust. Je zou het bijna niet anders meer kunnen.

Stap 1.—Pak de keu stevig vast in de U-vorm die wordt gevormd door de duim en wijsvinger, en grijp de keu net iets voor het midden van de omwikkeling op het ondereind. (Zie Plaat 8.)

Stap 2.—Laat het grote duimgewricht van de keuhand rusten op het punt van het heupbeen, boven de naad van de broek. (Zie Plaat 9.)

Stap 3.—Kijk recht naar voren, langs een lijn evenwijdig met de lijn die de speelbal bij de stoot gaat volgen. Kijk niet recht naar de speelbal zelf. De hielen redelijk dicht bij elkaar. (Zie Plaat 10.)

Stap 4.—Laat de punt van de keu (terwijl de hand nog steeds op de heup rust) net de bovenkant van de speelbal raken, zonder het gevoel te hebben dat je naar voren moet leunen om dat punt te bereiken. Je afstand tot de speelbal is nu precies goed voor alle gewone stoten op de open tafel. (Zie Plaat 11.)

Let op dit punt: je kijkt nu recht naar voren, direct in de speellijn. De keu wijst in een rechte lijn vanaf de heup langs de baan die de bal moet volgen. Maar let hier in het bijzonder op: je kijkt niet naar de speelbal. Wel voel je in je armen en lichaam de richting van de stoot, precies het gevoel dat de pitcher in zijn spieren heeft wanneer hij de honkbal gaat gooien, of dat de boogschutter heeft wanneer hij zijn pijl gaat loslaten, of de jongen die een steen gaat gooien. Zij richten niet met het oog, zoals de schutter doet; zij voelen het allemaal in de spieren.

Stap 5.—Zet de linkerboog/voet (of rechtervoet voor een linkshandige speler) een gemiddelde stap recht naar voren. Niet een te grote stap, niet te kort, en ga niet wijdbeens of slordig staan. (Zie Plaat 12.)

Stap 6.—Draai nu de teen van de rechtervoet iets naar buiten. Draai niet de HIEL naar binnen, maar de TEEN naar buiten. (Linkervoet voor een linkshandige speler.) (Zie Plaat 13.)

Stap 7.—Plaats de bokhand stevig en goed gespreid op de tafel voor je bok. Maak vervolgens een bolling met de hand en laat de keu rusten op de V tussen de duim en wijsvinger, zoals in detail getoond op Plaat 19.

Stap 8.—Zak naar achteren! Dat wil zeggen, als het ware, “zit neer” bij de stoot. Je bevindt je nu in een perfecte keuhouding. (Zie Plaat 14.)

Je ogen bevinden zich nu recht boven de lijn van de keu en de bal. Je kijkt recht vooruit met beide ogen, niet vanuit je ooghoeken of schuin. (Zie Plaat 15.)

Op de Platen 16 en 17 zie je veelvoorkomende maar uiterst foute houdingen, waarin een goed zicht op de situatie veel moeilijker is.

In de aanbevolen houding geeft de natuurlijke slingerbeweging van de onderarm, hangend aan de elleboog — waarbij de bovenarm weinig tot niet beweegt — een keuzwaai die vrijer is van zijwaartse spanningen dan vanuit elke andere houding mogelijk is. In deze stand is er geen neiging tot schommelen, wippen of schokken. Als je in deze positie eenmaal goed klaarstaat voor de stoot, kun je je ogen sluiten en nog steeds de meest haarfijne stoot over de hele tafel maken.

Net als de slinger van een klok, die altijd in dezelfde boog zwaait, zwaait je stootarm precies waar hij hoort, omdat er niets is dat hem opzij trekt.

Linkshandige stoten eenvoudig gemaakt.—En het geeft je vrijwel meteen het vermogen, dat onbetaalbaar is bij goed biljarten, om linkshandige stoten bijna even gemakkelijk te maken als rechtshandige. Je kunt zelfs linkshandige massé-stoten maken, mits ze niet te moeilijk zijn.

Ik beweer niet dat dit een methode is zonder welke je niet kunt slagen. Ik draag deze aan als van de hoogste waarde voor leerlingen, en voor gevestigde spelers als zij de tijd willen nemen die nodig is om oude, minder doeltreffende methoden af te leren en het “gevoel” en de daarmee gepaarde gaande beheersing van de nieuwe aan te koken. Dit zal wat weken duren, misschien, maar de bovenstaande stappen zullen iedereen een perfecte houding aan de tafel opleveren.

Kracht in een goede houding.—Een grote stootkracht is voor vrijwel elke speler mogelijk met deze stand en stoottechniek. Er kunnen negen banden worden geraakt, een prestatiestukje dat maar weinig spelers kunnen leveren.

Een zestienjarige caddie met een goede swing kan een golfbal verder slaan dan de sterkste man met een slechte swing. Al zijn kracht wordt in directe lijnen overgebracht, en er gaat geen spierenergie verloren. De kleine Miss Kaarlus, de kunststootster die inmiddels gestopt is, kon stoten maken die voor vrijwel geen enkele andere speler mogelijk waren. Toch was ze maar een tenger meisje in haar tienertijd, met een gewicht van, zeg, 55 kilo. Het is geen spierkracht; het is juist gerichte kracht.

Beheersing van de kracht.—Met deze houding is een hogere mate van krachtsbeheersing gemakkelijk bereikbaar. De kracht van de stoot wordt in grotere mate dan bij andere stijlen bepaald door de lengte van de zwaai dan door de felheid van de stoot.