Het halve werk, zo niet meer dan dat, is een goed begin. Een speler heeft dubbel zoveel kans om een echt goed biljartspel te ontwikkelen als hij zich in het begin een goede stijl eigen maakt.

En wat is een goede stijl? Ik gebruik de term om de houding aan tafel en een stoottechniek aan te duiden die leiden tot mechanische nauwkeurigheid en gemak. Er kan ook sprake zijn van elegantie, maar dat is grotendeels een kwestie van de lichamelijke eigenschappen van de speler. Het zou inderdaad moeilijk zijn voor Albert Poensgen, de grote Duitse amateur, om elegantie te verwerven met zijn lengte van één meter achtentachtig, zijn lange benen en armen, en korte bovenlijf. Geen enkele hoeveelheit training zou zijn houding en stoot ooit kunnen laten lijken op die van Jacob Schaefer. Toch is zijn stoot een van de meest nauwkeurige.
Hoe meesters verschillen in stoot.—Grote artiesten verschillen van elkaar. Jacob Schaefer, Willie Hoppe en Maurice Daly waren niet gezegend met een grote lengte. Zij leerden biljarten in hun jeugd, toen ze nog korter waren dan in latere jaren. Vanzelfsprekend leerden ze de keu wat meer naar één zijde en vrij hoog vast te houden. Ze konden de ballen op geen enkele andere manier bereiken.
Maurice Vignaux, George Slosson, Martin Mullen, Calvin Demarest, Thomas J. Gallagher, Alfred de Oro en Edouard Roudil staan voor gewone stoten meer. recht boven de keu, waarbij de onderarm naar beneden hangt en als een slingermagneet zwaait vanuit de elleboog als een bijna bewegingloos draaipunt. Dit is de stijl die de minste “zijwaartse” of “wippende” (omhoog en omlaag) beweging geeft bij het heen en weer zwaaien van de keu. Voor iedereen, behalve kleine mannen, is dit de stijl die beginners zich het beste eigen kunnen maken.
Zoals de violist de strijktechniek oefent, de pianist de vingerzetting, en de golfer de “swing”, zo zou de beginner vanaf het allereerste begin een goede stootstijl moeten leren. Dan worden er geen slechte gewoonten gevormd die daarna bijna onmogelijk weer af te leren zijn.
Als deze stijl orthodox is, is het waar dat Schaefer, Daly en Hoppe grote artiesten zijn geworden met onorthodoxe stijlen. Het is echter de vraag of hun stootmethoden desondermal geen belemmering zijn geweest in plaats van een hulp.
Het belang van een goede stijl wordt benadrukt, niet omdat het een sine qua non (absolute voorwaarde) voor succes is, maar omdat het een zeer belangrijke ondersteuning biedt. Persoonlijk is de schrijver van dit hoofdstuk van mening dat deze mannen grote spelers zijn geworden ondanks hun stootstijl.
Calvin Demarest heeft, onder leiding van zijn vroegere leraar Lansing Perkins en later zelfstandig, deze studie naar stootstijl wellicht verder doorgevoerd dan enige andere vooraanstaande speler van dit moment. De hierna volgende tips liggen in de lijn van wat hij volgt bij het onderrichten van beginners.
Stijl voor oudere spelers.—Tegen spelers van lange ervaring met reeds “ingesleten” methoden zou ik willen zeggen: “Probeer dit niet te veranderen, tenzij je bereid bent om biljart te leren opnieuw vanaf de basis, en de nieuwe stijl gedurende ten minste een maand lang drie middagen per week te oefenen voordat je weer een wedstrijd speelt.” Mocht je dat de moeite niet waard vinden — de schrijver vond dat wel, en ondervond als resultaat een zeer uitgesproken verbetering in zijn spel.
De Keu.—Geen enkele professionele of vooraanstaande amateurspeler gebruikt tegenwoordig een keu die lichter is dan 20 ounce (ca. 567 gram), en 22 ounce (ca. 624 gram) is het gewicht dat door de meeste spelers wordt gebruikt. Willie Hoppe gebruikt keuen van 20 en 21 ounce. Frank Ives gebruikte een keu van 23 ounce, en Miss May Kaarlus, de kunststootster, gebruikte een keu van 24 ounce.
De Pomerans.—Gebruik alleen de beste Franse pomeransen. Zorg dat ze niet te klein zijn, gemiddeld qua hardheid en van redelijke dikte. Beter te dik dan te dun.
De Greep.—Het is belangrijk om een goede, stevige greep te ontwikkelen die zorgt voor een vloeiende, doch “solide” stoot en controle over de overbrenging van de pomerans op de speelbal. Pak de keu niet te ver naar voren vast. (Zie Plaat 4.)

De zeer losjes vastgehouden keu heeft een specifieke toepassing, in het bijzonder bij het maken van lange of snel reagerende trekstoten, maar voor het gewone werk is het beter om de voorkeur te geven aan een te stevige greep dan aan een te lichte. Beter in de volle hand dan alleen in de toppen van duim en vingers. (Zie Plaat 5.)

Pak de keu niet helemaal bij het uiteinde (de butt) vast. Dit zorgt voor een “wippende stoot”, oftewel de op-en-neergaande beweging. (Zie Plaat 6.)

De juiste manier om een keu vast te houden.—Laat de keu stevig rusten in de holte tussen de wijsvinger en de duim, waarbij het grootste deel van het “knippen” van de hand wordt gedaan door de basis van de duim en de aanzet van de wijsvinger.
Pak de keu net iets voor of in het midden van de touwomwikkeling op het ondereind vast. Dit is het punt waar de keu het beste balanceert. Deze greep geeft niet alleen stevigheid, maar maakt ook optimale buigzaamheid van de pols mogelijk. (Zie Plaat 7.)

Lichte en losse grepen.—Voor snel reagerende korte trekstoten pakken sommige spelers de keu heel stevig vast, bijna met een geknepen volle vuist. Zij zeggen dat het de keu beter “door de bal” dwingt en zorgt voor een snelle trekstoot waarbij er minder kracht overgaat op de aanwezige bal. Voor een lange, snelle trekstoot lijkt een zeer losse greep doeltreffender te zijn.