Maurice Daly, de leraar (deel 1)

Laten we hopen dat het niet te persoonlijk zal zijn om te vertellen over de reeks omstandigheden en de beslissende reden die hebben geleid tot het schrijven van dit boek.

Het toeval wilde dat de redacteur van dit boekwerk op een wintermiddag biljart speelde met Maurice Daly in diens academie in New York. De heer Daly kon het niet laten – hoewel hij tijdens het spelen geen woord zei – om toch te onderwijzen. Hij geeft les uit liefde voor het spel, en velen van onze beste amateurs, en ja, ook professionals, danken een groot deel van hun techniek en vaardigheid aan hem. Het onderwijsinstinct zit in hem.

Zoals Frank Ives bekend kwam te staan als “De Napoleon” van het biljarten, Jacob Schaefer als “De Tovenaar” en George Slosson als “De Student”, zo zou Maurice Daly bekend moeten staan als “De Leraar”. En wie zal zeggen dat deze oude winnaar van drie wereldkampioenschappen — die nog steeds de beroemde “diamanten keu” bezit, hoewel hij als maestro minder faam geniet dan “De Napoleon”, “De Tovenaar” of “De Student” — niet de grotere gave bezit?

En als voorbeeld van zijn vooruitstrevende ideeën wil ik terloops opmerken dat het de heer Daly was die in 1913 tijdens een toernooi als eerste voorstelde en in de praktijk bracht om “vastliggende” (frozen) ballen te scheiden met een kaart. Hij is altijd bezig met experimenteren.

Naast de eerder genoemde middag met de heer Daly volgden er nog meer, en daarna nog meer. Die wintermiddagen begonnen met de pupil als een heel gewone speler zoals je die overal tegenkomt, voor wie een serie van vijftien een zeldzaam genoegen was. In betrekkelijk weinig weken werden gemiddelden van meer dan vijf op de 18-inch kaderlijn en series van meer dan dertig regelmatig behaald, en af en toe werd de grens van vijftig gepasseerd. Op een gelukkige dag behaalde hij een gemiddelde van zestien in twee-honderd punten. Een “vrij spel”-serie van honderdtweeënnegentig en een kaderserie van vierenzeventig gaven nog later vreugde aan het hart en een opgetogenheid die nog steeds niet is verdwenen. Gezegend door deze gebeurtenissen van het gunstige Lot, besloot de schrijver dat anderen moesten meedelen in de lessen die hij via diagrammen en het gedrukte woord verduidelijken kon.

Laat nu gezegd worden dat de eer voor deze handleiding aan de heer Daly toekomt. Elk woord van de technische tekst over het eigenlijke “positiespel” is onder zijn uiterst strenge blauwe potlood doorgegaan. Veel van de diagrammen heeft hij persoonlijk getekend. Ze zijn allemaal persoonlijk voorgesteld en persoonlijk onder toezicht gekomen, en vele zijn meerdere keren opnieuw getekend om aan zijn strenge eisen te voldoen. Ze zijn allemaal afkomstig uit de schatkamers van zijn biljartkennis. De schrijver had het voordeel en het genoegen om aan het werk samen te werken, door als het ware het secretariële werk te doen en te zorgen voor de vele details die nodig waren voor publicatie in zowel kranten- als boekvorm. De drie kaarten alleen al zijn uitsluitend een uitvinding van de redacteur, maar ze kwamen voort uit de uitdrukkelijk geformuleerde opvattingen van de heer Daly, dus de eer daarvoor komt hem toe.

Informatiebronnen.—De redacteur moet de verantwoordelijkheid op zich nemen voor het inleidende hoofdstuk en voor het hoofdstuk over voorbereidend werk voor de beginner in het biljarten. Ze zijn gebaseerd op een speelervaring van meer dan vijfentwintig jaar, een persoonlijke en biljartspelende kennis van of zorgvuldige observatie van de methoden van meesters als Maurice Daly, Frank Ives, Jacob Schaefer, George Slosson, George Sutton, Ora Morningstar, Albert Taylor, José Ortiz, Calvin Demarest, Louis Cure uit Frankrijk, Thomas J. Gallagher, Albert Cutler, Leonard Howison, Eugene Carter, Harry Cline, Koji Yamada uit Japan, Timothy Flynn en Alfred de Oro onder de professionals, en van J. Ferdinand Poggenburg, Edward W. Gardner, Martin Mullen, Wilson P. Foss, Orville Oddie, Jr., Charles F. Conklin, Morris D. Brown, Lucien M. Rerolle uit Frankrijk, Edouard Roudil uit Frankrijk en Albert Poensgen uit Duitsland, naast talrijke minder bekende figuren.

Het toeval wil dat — op deze datum, 1913 — met uitzondering van George F. Slosson en Thomas J. Gallagher, Maurice Daly de enige vooraanstaande speler is die in Amerika woont van wie de actieve speeljaren samenvallen met de volledige ontwikkeling van het moderne carambolebiljart. Zijn professionele carrière heeft hem tegenover vrijwel elke meester van de keu geplaatst in alle jaren vanaf de jaren zestig, beginnend met Michael Phelan, tot op de dag van vandaag. En hoewel zijn actieve wedstrijdcarrière eindigde in de jaren negentig, vóór de tijd van Willie Hoppe, George Sutton en Ora Morningstar, hielp hij wel hun spel te ontwikkelen en heeft hij de kans gehad hun stijl, systeem en methoden tot in het kleinste detail te bestuderen.