De natuurlijke stoot

Figuur nr. 1

De natuurlijke stoot wordt gekenmerkt door een raakdikte van de speelbal die dicht bij een “halve bal” ligt en een trefpunt van de pomerans “aan de bovenkant” (of “kop”).

Onder deze omstandigheden is de richting die wordt verkregen na de botsing van bal 1 op bal 2 — dat wil zeggen de afwijking (deviatie) die door de botsing wordt veroorzaakt — relatief constant en beschrijft deze een hoek van ongeveer 45 graden. De term “natuurlijke afwijking” (rejet naturel) duidt de afwijking aan die wordt verkregen bij het spelen van een natuurlijke stoot. Raakdiktes die dicht bij een “halve bal” liggen, geven een vrij vergelijkbare afwijking.

De afwijkingshoek die bij een natuurlijke stoot wordt verkregen is in werkelijkheid kleiner dan 45 graden. Deze referentie dient er enkel toe om de beginnende speler een eerste hoekreferentie te geven.

Figuur nr. 2

Variëer, uitgaande van het voorbeeld met bal 3 op “A” (verkregen door een halve bal te spelen en hoog te raken), de raakdiktes om de relatieve constantie van de afwijking vast te stellen.

Om de carambole te missen, zou men moeten spelen met een raakdikte die dicht bij vol (coulé) of erg dun (finesse) ligt (traject “B”).

Observeer tevens de geringe variaties in de afwijking bij verschillende stootkrachten. Verlaag ten slotte de trefhoogte door vrij hard te spelen om de toename van de afwijking op te merken (traject “C”).

Figuur nr. 3

Deze oefening biedt een andere methode om te leren visualiseren hoe de hoek van de natuurlijke afwijking verloopt.

Nadat u bal 2 en 3 hebt geplaatst zoals aangegeven, zoekt u de positie van bal 1 op die gunstig is voor de directe natuurlijke stoot, en controleert u dit door de stoot uit te voeren.

Gevorderde spelers kunnen deze oefening eveneens gebruiken om te trainen en bepaalde verschillen op te merken tussen hun instinctieve inschatting en de daadwerkelijke afwijking.