De Biljartstoot (coup_de_queue)

Alle aanwijzingen met betrekking tot de houding gelden voor een rechtshandige speler.

Beschrijving: De houding geeft de beschrijving van de positie van de onderarm, die verantwoordelijk is voor de beweging, aan dat deze zich verplaatst door middel van een zwaai onder de elleboog. Het is deze zwaaibeweging die de speler moet controleren, terwijl de rest van zijn lichaam stabiel en onbeweeglijk blijft.

Het regelen van de kracht: Afhankelijk van de gewenste kracht past de speler de beweging aan, dat wil zeggen de amplitude en eventueel de snelheid van de zwaai:

  • Weinig amplitude en weinig snelheid leveren weinig kracht op.
  • Een te grote amplitude, een overmatige snelheid of zelfs een versnelling van de beweging resulteren meestal in een te hard gespeelde stoot.

De positie van de hand op het uiteinde van de keu bevordert een bepaalde amplitude:

  • Als de hand zich naar het uiteinde toe bevindt, zal de amplitude van nature groot zijn, en dus ook de kracht.
  • Als de hand dichter bij het zwaartepunt van de keu komt, zal de amplitude van de beweging “nagenoeg” automatisch afnemen. Zo kan er rustig worden gespeeld.

De rechterhand omsluit het uiteinde van de keu zonder te knijpen. De pols is neutraal en laat de hand in het verlengde van de onderarm liggen.

De voorbereidende zwaai (élan): Dit is de zwaaibeweging (of -bewegingen) die de speler uitvoert voordat hij bal 1 wegschlaat. Om nuttig te zijn, moet de voorbereidende zwaai een afspiegeling zijn van de beweging die vereist is voor de kracht van de te spelen stoot. De speler kan dus een voorbereidende zwaai produceren met een amplitude en snelheid die zijn aangepast aan de stoot die hij wil uitvoeren.

Het “zwaai-effect” is dusdanig dat de “doorslag” (la traversée) in de bal – dat wil zeggen de afstand die de pomerans aflegt na de impact op de bal – op natuurlijke wijze gelijk is aan de terugloop van de pomerans ten opzichte van de bal (zie onderstaande tekeningen).

Afbeelding

  • De afstand “d” stelt de terugloop (of voorbereidende zwaai) van de pomerans ten opzichte van de bal voor; deze is gelijk aan “d” die de “doorslag” in bal 1 definieert.
  • Plaats de pomerans dicht bij bal 1 om een nauwkeurige aanval te bevorderen.
  • d = voorbereidende zwaai (élan)
  • d’ = doorslag (traversée)
TRAINING
  • Oefeningen nr. 1 en 2: Pas de houding en de voorbereidende zwaai aan elke situatie aan om de kracht van de stoot te beheersen en de carambole te realiseren zonder bal 2 en 3 te “verspreiden”. Let ook op de snelheid van de zwaai, die vaak buiten proportie is ten opzichte van de gespeelde stoot.
  • Oefening nr. 3: Beheers volgens hetzelfde principe de kracht van de stoot om bal 1 zo dicht mogelijk bij de korte band “B” terug te laten komen.

VEELVOORKOMENDE FOUTEN BIJ DE STOOT
  • Een schokkerige en te snelle “limage” (het heen en weer bewegen van de keu ter voorbereiding).
  • Een sterk versnelde stoot bij de impact op bal 1.
  • Een pauze in de beweging tijdens het terugtrekken van de keu (schadelijk voor seriepelletjes).
  • De rechterhand moet de kolf omsluiten zonder te knijpen, om zo contractie van de arm te voorkomen, wat een obstakel vormt voor een rechtlijnige beweging.