Het principe van de retro bestaat uit het achteruit laten rollen van speelbal 1 nadat deze is gebotst op aanspeelbal 2. Deze terugloop vindt plaats als bal 1 tijdens de botsing een “tegengestelde” of “achterwaartse” rotatie meekrijgt. We brengen deze rotatie teweeg door middel van een lage stoot (onder middelpuntslijn), waarbij de pomerans (de tip van de keu) door bal 1 “heen beweegt” zonder al te veel traagheid bij de impact.
Volgens de conventie is er sprake van een retro wanneer bal 1, gespeeld met een lage pomerans, een hoek beschrijft van 0 tot 90 graden ten opzichte van zijn oorspronkelijke baan. Een van de moeilijkheden bij het aanleren van de retro is het behouden van de lage pomerans op het moment dat de pomerans bal 1 raakt. Vaak “trekt” de beginner de keu omhoog tijdens het stoten door een beweging vanuit de schouder, en compenseert dit gebrek aan terugloop met een overmatige stootkracht, wat deze fout juist versterkt.
Figuur nr. 1: Richting van bal 1
- Op deze figuur worden drie posities voor bal 3 voorgesteld.
- Met bal 3 op positie “A” is de dikte van de aanspeelbal zeer dicht bij een “volle bal”.
- Deze dikte neemt licht af wanneer bal 3 op positie “B” staat, en ligt rond de “halve bal” voor positie “C”.
- De opening van de hoek vormt een andere moeilijkheid, aangezien de dikte van de bal des te moeilijker te inschatten is naarmate deze verder van een volle bal afwijkt.
Deze oefening vereist een regelmatige terugloop van bal 1, zonder welke de relatie tussen de richting en de balsnelheid/-dikte niet kan worden vastgesteld.
Het wordt ten zeerste aangeraden om geen effect (zij-effect) te gebruiken, om een lage pomerans te garanderen en de balsdikte beter in te schatten.
Het kader “aanval en mikpunt” geeft de instelling van de dikte en de hoogte weer die overeenkomt met de retro wanneer bal 3 op positie A is geplaatst.



Figuur nr. 2: Limieten van de stoot
Deze figuur toont de grenzen van de retro, die met name te maken hebben met de afstanden tussen bal 1 en bal 2.
- In situatie “A” zorgt de afstand tussen bal 1 en de rode bal ervoor dat de tegengestelde rotatie van bal 1 verloren kan gaan, wat dus een grote stootkracht vereist om terug te keren. Bovendien maakt deze afstand het erg moeilijk om de balikte in te schatten.
- In situatie “B” maakt de nabijheid tussen bal 1 en de rode bal de retro zeer onwaarschijnlijk. Het zal immers erg moeilijk zijn om hard genoeg te stoten (om terug te komen) en tegelijkertijd de doorlopende beweging van bal 1 te beperken (met het risico op een queutage).
Queutage / Biljardee Meerdere opeenvolgende contacten tussen de pomerans en de bal, wat bestraft wordt door de scheidsrechter.
Om deze redenen is het beter om een andere oplossing te kiezen
- Een directe retro op de gemarkeerde bal in situatie “A”
- Een natuurlijke stoot via 1 band in situatie “B”).

Figuur nr. 3: Terugkeer (plaatsing) van bal 2
Deze figuur stelt een retro voor waarbij bal 2 via twee banden wordt teruggebracht naar het arceerde gebied.
Bal 3, die “dik” in de hoek ligt, vergroot de kans op een carambole, ondanks de lange baan van bal 1.
Onderscheid de doelen: de carambole is het resultaat van de geraakte baldikte (dikte van de bal), terwijl de terugkeer (positie) afhangt van de oriรซntatie van ballen 1 en 2 en van de dosering, dat wil zeggen de kracht van de stoot.