Principe van de stoot: De doorstoot wordt voornamelijk gespeeld in situaties waarin de drie ballen bijna op één lijn liggen. Om te zorgen dat speelbal 1 na de botsing op bal 2 kan doorlopen, wordt bal 1 aan de bovenkant (of “op het hoofd”) geraakt om er een “voorwaartse” rotatie aan te geven.
De dikte van de raaklijn (de hoeveelheid bal) bepaalt de richting van bal 1 na de botsing op bal 2. Vrij korte afstanden tussen de ballen bepalen het slaagpercentage bij doorstoten: hoe groter de afstanden tussen bal 1-2 en 2-3 worden, hoe nauwkeuriger de geraakte hoeveelheid bal moet zijn om de richting van bal 1 te beheersen. Desondanks moet de onderlinge afstand tussen bal 1 en 2 voldoende zijn (minstens 1 bal) om “queuteren” te voorkomen (meerdere contacten tussen de pomerans en bal 1, wat door de scheidsrechter wordt bestraft).
Het gebruik van zij-effect wordt afgeraden bij directe doorstoten, omdat dit het inschatten van de gunstige baldikte voor de richting bemoeilijkt. De kracht van de stoot moet gematigd blijven om te voorkomen dat bal 1 te sterk terugkaatst direct na de botsing met bal 2.
Figuur nr. 1
In deze figuur worden drie posities voor bal 3 voorgesteld.
Als bal 3 op positie “A” ligt, is de geraakte baldikte zeer dicht bij “vol”. Deze neemt licht af wanneer bal 3 op “B” ligt, en is ongeveer 3/4 bal
voor positie “C”.
Merk op dat deze 3e situatie ook gespeeld kan worden via een dunner raken (finesse), wat waarschijnlijk interessanter is voor de volgende stoot (minder verspreide ballen).
Wees voorzichtig bij positie “A”, waar bal 2 ongehinderd moet kunnen passeren. Zet de training voort door bal 3 op de gestippelde posities te plaatsen, zodat u de baldikte onder de knie krijgt, ongeacht welke kant van bal 2 wordt gespeeld: let op! Het langere traject vergroot de moeilijkheidsgraad van de stoot!

Zet de training voort door bal 3 op de gestippelde posities te plaatsen, zodat u de baldikte onder de knie krijgt, ongeacht welke kant van bal 2 wordt gespeeld.
Let op! Het langere traject vergroot de moeilijkheidsgraad van de stoot!
Figuur nr. 2
Doorstoot of natuurlijke stoot Deze figuur illustreert de keuze tussen een doorstoot en een natuurlijke stoot.
Met bal 3 op “A” kiest men voor de doorstoot vanwege de relatief korte afstanden.
Hoewel nog steeds mogelijk met bal 3 op “B”, wordt de doorstoot in dat geval een stuk lastiger qua precisie en kiest men logischerwijs voor de veel betrouwbaardere natuurlijke stoot links van de rode bal met effect naar rechts.


Figuur nr. 3
Doorstoot of finesse: De doorstoot op de rode bal is mogelijk, maar verspreidt noodzakelijkerwijs de ballen.
Zonder moeilijker te zijn, biedt de finesse via 1 band op de witte bal het voordeel dat de ballen dichter bij elkaar blijven en de uitvoering van de volgende stoot wordt vereenvoudigd, mits er een aangepaste “maat” wordt gehanteerd.
WAARSCHUWING
De doorstoot komt tijdens het spel vrij weinig voor en vereist een specifieke training om een bevredigend slaagpercentage te garanderen. De schijnbare eenvoudigheid van de doorstoot (het is gemakkelijk om naar voren te gaan) verleidt de speler vaak tot deze keuze, zonder voldoende rekening te houden met de precisie van de baldikte die samenhangt met de afstanden tussen de ballen.
De kwaliteit van de doorstoot hangt eveneens af van de reinheid van de ballen. Als ze slecht worden onderhouden, vergroten ze het risico op “butage” (abnormale botsing van bal 1 op bal 2 als gevolg van het ontbreken van glijding bij de impact).