Biljartkrijt is cruciaal voor de grip van de keu op de bal. Zonder krijt zou het gladde leer van de pomerans direct van de eveneens gladde biljartbal wegglijden. Dit wegglijden noemen we een ketser. Krijt verhoogt de wrijving aanzienlijk, waardoor je met extreem effect (zoals trekstoten of effect aan de zijkant) kunt spelen zonder de controle te verliezen.

Waar is biljartkrijt van gemaakt?
In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is biljartkrijt geen kalk of schoolkrijt. Modern biljartkrijt bestaat hoofdzakelijk uit een mengsel van gemalen silica (kwarts) en aluminiumoxide. Dit mengsel wordt geperst tot de bekende harde blokjes. De kleur (meestal blauw of groen) wordt toegevoegd met kleurstoffen, en de structuur wordt bepaald door specifieke bindmiddelen.
- Siliciumdioxide (silica): Een zeer fijn mineraal dat voor de basisstructuur zorgt.
- Aluminiumoxide (korund of aloxite): Een hard, schurend materiaal dat de benodigde ruwheid en frictie levert.
- Bindmiddel: Een soort lijm om de poeders samen te persen tot een stevig blokje.
- Kleurstof: Om het krijt een kleur te geven
Verschillende soorten krijt
De kwaliteit en samenstelling van krijt bepalen hoe vaak je moet krijten en hoeveel grip je hebt:
- Traditioneel / Droog krijt: Bekende merken zoals Master of Triangle vallen hieronder. Dit krijt is relatief droog en stuift wat meer. Je moet hiermee in principe voor elke stoot opnieuw krijten. Het voordeel is dat het de ballen en het laken minder snel vies maakt.
- Premium / Smeuïg krijt: Merken zoals Kamui (bijvoorbeeld de Kamui Roku) of Taom (zoals de Taom Pyro) maken gebruik van een veel fijnere structuur met speciale polymeren. Dit krijt is ‘vettiger’ en hecht extreem goed aan de pomerans. Je hoeft hiermee soms wel 15 tot 30 stoten achter elkaar te spelen zonder opnieuw te krijten.
- Poederloos / Schoon krijt: Merken zoals Taom hebben krijt ontwikkeld dat vrijwel geen sporen nalaat op de ballen en het laken (de bekende blauwe vlekken). Dit bespaart veel schoonmaakwerk en verlengt de levensduur van het biljartlaken.
Invloed van vocht
Krijt is erg gevoelig voor luchtvochtigheid. Als krijt in een vochtige ruimte ligt (zoals een schuur of kelder), trekt het vocht aan. Het krijt wordt dan plakkerig en gaat klonteren. Dit zorgt voor een vettige laag op je pomerans, wat — zoals eerder besproken — de grip juist volledig verpest. Bewaar je krijtje daarom altijd in een droge keukoffer of een speciaal krijthoudertje.
De juiste techniek: Hoe krijt je?
Veel amateurs maken een borende, schroevende beweging met de keu in het krijtje. Dit is fout; het boort een gat in het midden van het krijt, beschadigt de pomerans en zorgt dat de zijkanten van de tip niet geraakt worden.
De juiste techniek (zoals uitgelegd door experts op Bommeltje.nl) is alsof je met een kwastje verft: beweeg het krijtje met lichte, randerige vegen over de pomerans terwijl je de keu langzaam ronddraait. Zorg dat de gehele bovenkant én de zijkanten van de lederen tip een gelijkmatig, mat laagje hebben.
Geschiedenis
In de vroege dagen van het biljart (begin 19e eeuw) gebruikten spelers inderdaad gewoon wit schoolkrijt of kalk van de muren om hun houten keu stroever te maken. Dit liet echter vreselijke witte vlekken achter op de lakens.
Rond 1830 introduceerde de Engelse biljarter Jack Carr het concept van gekleurd kalk dat hij verkocht als “Magic Twisting Chalk”, waarmee hij beweerde dat men de bal op magische wijze kon laten spinnen.
De echte revolutie vond plaats in 1897. De Amerikaanse biljartprofessional William A. Spinks en scheikundige William Hoskins patenteerden toen de moderne formule op basis van silicium en aluminiumoxide. Om dit nieuwe ‘wonderkrijt’ te onderscheiden van het oude, goedkope witte krijt, voegden ze er een blauwe kleurstof aan toe. Omdat blauw destijds ook goed matchte met de opkomende kleuren van de lakens, is blauw sindsdien de universele standaard gebleven